Ein húkkan á líknardeildinni spurði mig hvort ég væri lík henni mömmu minni, ég varð hálf klumsa og sagðist ekki vita það. En veistu ég vona að ég sé það, hún var ótrúlega sterk og góð kona.
Mamma var töffari, þegar hún var ung átti hún Willisjéppa (sko mamma fæddist 1929 sjáðu til), og þá tíðkaðist það nú bara að bændur ættu slík torfærutæki og ég held að hennar jéppi hafi verið í fyrstu sendingu slíkra tækja austur á land. En hún mamma bjó í sveit og vann í bæ og varð að komast til vinnu og koma frænda sínum í skólan. Og þá var bara ekki um annað að ræða en að fá sér bíl sem að komst á milli staða í öllum veðrum. Þannig að úr varð að hún keyrði öll börn sveitarinnar í skólan, hún var skólabíllinn!
Þegar ég var að alast upp kom strax þessi áhugi á öllum dýrum og alltaf var ýmist köttur eða hundur á heimelinu og hestar upp í hesthúsi. Og þó að mamma mín hafi ekki alist upp við það að hundar og kéttir væru hafðir inn í húsum þá lét hún þetta eftir okkur pabba og hafði gaman af þeim líka og þessi dýr leituðu til hennar þegar á reyndi rétt einsog við pabbi. Td þegar kisa var orðin leið á að vera klædd í kjóla og keyrð í barnavagni þá lét hún sig hverfa og mátti þá oftast finna hana kúrandi hjá mömmu og þegar hundinum leist ekki á blikuna á gamlárskvöld þá leitaði hún til mömmu. Og þegar við áttum heima í Bláskógum, var þar risagarður svo að oft bar vel í veiði hjá kisu og kom hún stundum færandi loppu með fugl og þá var það mamma sem að kom fuglinum til bjargar, við pabbi bara með titrandi neðri vör yfir aumingja bíbí, og mamma hlúði að fuglinum einsog hægt var og kisu til mikillar furðu honum sleppt aftur eða hann settur í smjörvadall og grafinn út í garði, það var bara einsog konan kynni ekki að meta gjafirnar hennar kisu.
Í þessum garði var sjáið þið forláta blómabeð sem að varð smásaman að bíbígrafreit, já hún Birna gamla var afkasta veiðiköttur.
Og það var mamma sem að gaf mér fyrsta hestinn og fór með mig á hestbak, og fór með mér á fyrsta reiðnámskeiðið og það var mamma sem að fór með mig á skíði í fyrsta sinn og það var mamma sem að fór með mér að skoða og kaupa fyrsta mótorhjólið.
Og hún hafði alltaf soldið gaman að koma upp í hesthús með mér og kíkja á klárana eða þvælast með mér með hestakerru út um allt að keyra þá fram og til baka.
Það voru oft skemmtilegir bíltúrar hjá okkur mæðgum. Og ekki átti hún í vandræðum með að snara sér inn í hana Ingibjörgu mína þó að hún sé nú kannski soldið stærri en willisinn í gamladaga sko.
Mamma gat allt, hún saumaði, eldaði, huggaði og gerði við hún átti alltaf lím eða nál og tvinna nú eða hamar ef að því var að skipta til að laga það sem skemmdist í hita leiksins. Og alltaf átti hún ráð undir rifi hverju.
Ég man eftir mömmu á fullu að hjálpa afa í heyskap, á fullu á traktor eða að stafla böggum eða að raka nú eða með orf og ljá á loft, og líka i eldhúsinu að hjálpa ömmu með mat og kaffi, Og ég man eftir að hafa farið með henni að gera við girðingarnar sem að hestarnir okkar voru í, og á netin sem að afi var með í Urriðavatni, hún gat allt og það voru alveg ótrúlegustu hlutir sem að mamma vissi og kunni.
Og þessi líka risagarður kringum húsið sem að við bjuggum lengst af í á Egillstöðum, þar var mín á fullu í að reita arfa, klippa runna, tína rifsber, sem að hún svo auvitað bjó til gómsætt hlaup úr, setja niður og taka upp kartöflur.
Og hún var alltaf boðin og búin að hjálpa sínum nánustu, bara síðast fyrir ári síðan stóð hún einsog klettur við hliðina á Boggu systur sinni þegar sonur hennar dó skyndilega, og í kjölfarið flutti Bogga í nýja íbúð og þá tók mín sig til og pakkaði Boggu og öllu hennar hafurtaski niður og flutti hana bara. Þar var hún einsog unglamb á þönum með kassa og límband og merkipenna að passa að allt lenti á réttum stað!
Mamma var næm á fólk og líðan þess og ekki man ég til þess að hafa getað leynt hana nokkrum sköpuðum hlut, hvorki sem barn, unglingur né fullorðin. Enda svosem ekki ástæða til, það var hægt að seigja mömmu allt. Ég held að hún hafi sé meira en við hin.
Einhverju sinni höfðum ég og vinkona mín sennilega um sjö ára gamlar komist yfir sígarettu og eldspítustokk og með einbeittum brotavilja komið okkur fyrir undir húsvegg þar sem reynt var að kveikja í, eitthvað gekk það ekki sem skildi sennilegs sökum reynsluleysis í þessum efnum en þar sem að við erum að baksa við að láta loga á eldspýtunni heyrist kunnugleg rödd spurja hvort að við þurfum aðstoð. þá er mamma búin að vera að fylgjast með okkur í glugganum, það var ekki skammast með látum og hrópum heldur bara gert góðlátlegt soldið háðskt grín að okkur og það var ekki að sökum að spurja að þetta var bara ekki reynt aftur alveg í bráð, mamma var greinilega allstaðar og sá allt!!
Svo var hún svo úrræðagóð líka, þannig var að ég hafði voða gaman af að láta lesa fyrir mig sem barn og ómældur tími sem að fór í það hjá mömmu að lesa sömu söguna aftur og aftur (sagan af Heiðu í Ölpunum var í uppáhaldi sko), eitthvað hefur mamma verið orðin þreytt á að lesa sömu söguna aftur og aftur svo að hún tók forláta fína útvarpstæki sem að pabbi var núbúinn að eignast, fiktaði aðeins og fann út hvernig hún gat tekið sjálfa sig upp á segulband að lesa söguna af henni Heiðu!! Svo var bara hægt að læða tækinu inn til grislingssins og ýta á play og volla, Heiða ómaði í tækinu og hún gat farið að sinna öðrum brínum mömmuverkefnum!! Mamma frumkvöðull!!
Ég man eftir að hafa ferðast mikið innanlands með mömmu og pabba sem barn, þá var bara tjaldinu, matarkassa, svefnpokum og þessu helsta snarað út í bíl og af stað. Fundinn einhver afvikinn fallegur staður, jafnvel hjá litlum læk og taldið drifið upp og látið fara vel um sig og slakað á. Og það var ekkert stress í þessum útilegum, bara farið eftir vindi og veðrum.
Mamma alltaf með nóg að borða og allt sem að til þurfti.
Og stundum fórum við líka bara svona dagrúnt og nutum þess bara að vera úti í náttúrunni og “áttum” okkur uppáhaldsstaði til að fara á sem að allir áttu það sammerkt að vera fallegir og kyrrir og útaf fyrir sig.
Þetta stundaði mamma líka áður en að hún kynntist pabba, skrapp bara á Willis í lengri og styttri ferðir þangað sem að hana langaði og veðrið var gott. Bauð vinum og vandamönnum með og lét ekkert stoppa sig, hvort sem það voru óbrúaðar ár eða almenningsálit!! Töffari hún mamma ha?
Mamma var frábær kokkur, enda ef afkvæmið með eindæmum matvant því að það er svo góðu vant!! og lúnkin við að baka, það voru svakaleg vonbrigði man ég þegar ég smakkaði í fyrsta sinn pönnukökur sem að ekki voru bakaðar af mömmu, þær voru alveg agalega vondar og enn í dag finnst mér lítið varið í pönnsur nema bakaðar af mömmu!!
En að fá uppskrift hjá henni, humm hálfvonlaust en jú þær voru skrifaðar niður en hún leit bara aldrei á þær, var bara með þetta í kollinum.
Takk mamma mín!
